Aanvullend artikel Koinonia - februari 2019

Uit de pastorie

Dag mensen! Vlak voor Kerst mag ik deze regels schrijven. Nog met het hoofd in de kerstpreek, die altijd in etappes tot stand komt, zoals trouwens alle preken. Al is de rit naar de kerstpreek vaak nog wat langer. Je wilt het graag goed doen. Niet voor jezelf, maar om de eer van Gods heilig Kind Jezus, en om het heil, opdat dát de harten van velen mag vinden en vervullen. Als u deze regels leest, zal alles weer achter de rug zijn. Dan is er ook alweer opnieuw gepreekt, en staan er vast weer nieuwe diensten op het rooster. Wel gelukkig is dat. Wat je in de ene dienst niet kunt zeggen, daar kom je in de andere aan toe. Zo God het geeft.

Ecclesia
Als het toch over de preek gaat, dan maar eerst naar dat gebouw. Het is onmiskenbaar een mooi gebouw, we laten het graag zien aan de gasten die we soms ontvangen. Dankbaar mogen wij wel zijn voor dit sieraad, dat ons door het voorgeslacht is nagelaten, en waarin het soms zo heel goed toeven is. Vooral als Gods Geest de gewijde ruimte en vooral ook onze harten vervult, en Hij het Woord laat horen en het ook op zijn plaats brengt in het binnenste. Uren vol genade zijn dat. En er is geen mens die Gods Geest ooit in zijn vingers krijgt. Het is zoals het lied zingt: Hij komt soms vroeg, Hij komt soms laat, Hij komt wanneer Hij wil. En wonderbaarlijk was het ook in de afgelopen periode te ervaren dat Gods Geest dán het meest nabij is, als wijzelf dat het minst verwachten. Lege handen kan Hij vullen. Laten we dat ter harte nemen. En laten wij toch ook maar steeds met lege handen naar Gods huis komen, en zien wat de HEERE erin legt. Ook het gebed doet hierin veel.

Activia
Als ik dit schrijf, hebben we alweer een half seizoen van catechiseren achter de rug. Ik blijf het een mooie bezigheid vinden, het is vooral heel fijn dat je dan eens dicht bij de jeugd kunt zijn. Ik weet niet of het altijd lukt om de jeugd ook zeer te boeien, al worden daartoe natuurlijk altijd weer pogingen ondernomen. Soms is de leerstof ook gewoon de leerstof, en zijn er dingen die je moet weten, ook al heb je er niet persé belang bij om ze te weten. Maar globaal proberen we toch altijd wel een verbinding te leggen naar het leven van de jongeren vandaag. De jongeren helpen de catechese zelf vooruit in de manier waarop ze reageren, in hun eigen woorden krijgt de stof ook zijn eigen toepassing. En dat is mooi. De achterliggende tijd rondden we de behandeling van de twaalf artikelen af. We hebben nog heel wat keren gepraat over de wederopstanding van het lichaam, over wat we daarin mogen verwachten en dat is veel.  Als we nú driedimensionaal geschapen zijn, zullen we dan in de toekomst maar één dimensie kennen? De Bijbel lijkt zelf anders te suggereren. God is goed. Hij zal ons een nieuw lichaam geven. En tegenover de vernedering van ons oude lichaam komt dan de verheerlijking te staan (Fil 3:21). Het kan alleen maar heerlijker worden.
Aansluitend maakten we een begin met de behandeling van de geboden. Het was mooi om te zien dat eigenlijk alle catechisanten het belang van de geboden inzien. Zowiezo reageert de jeugd meestal sympathiek als het gaat over Gods Woord. Heel fijn is dat. Laten we bidden dat dat zo mag blijven. En dat de jeugd dit jaar zal mogen ontdekken dat Gods geboden geen stenen zijn, maar diamanten. En dat ze belangrijke waarden toevoegen aan ons aards bestaan!
Ook in Activia houden we regelmatig Bijbelkring. We behandelen een duidelijk en op de praktijk gericht boek van ds. W.J. Westland dat gaat over I Samuel. We hebben al een aantal zinvolle ontmoetingen achter de rug. Steeds is er ook veel gesprek. Ieder brengt zijn gedachten mee. Samen zoeken we naar wat Gods Woord ons zegt. Mooi is dat!

Diaconia
Het eerste woord dat in mij bovenkomt is: erfsmet. Dat dook op, toen we in groepen in gesprek gingen op de bezinningsavond voor het Heilig Avondmaal. We zijn gewend dat ik voor de aanwezigen een soort inleiding houdt over een fragment van het formulier, aan de hand van een handout. Zo kan iedereen het volgen. Ben ik eenmaal uitgepraat, dan gaan we in groepen verder. En dat zijn dan alweer leerzame momenten. Zo kwamen we dus op dat woordje erfsmet, vanwege de zinsnede die gaat over ‘met de navolgende ergerlijke zonden besmet zijn’. We kwamen tot de ontdekking dat wij allemaal besmet zijn, van huis uit, sinds onze val in Adam. Het omslagpunt ligt in het berouw. Zijn de in ons overblijvende gebreken ons tot een bron van droefheid? Zijn we bereid om ermee door de knieën te gaan, en er de genade van de Heere Jezus om te zoeken? En om door Hem te worden gesterkt in een wandel overeenkomstig Gods geboden? Dat is een belangrijke vraag. Die we samen stelden, in een belangrijk uur, in dat belangrijke gebouw voor onze gemeente. Er is trouwens nog ruimte genoeg, in Diaconia…

Pastoria
Onze kasten vullen zich steeds meer met boeken. Laatst ontstond er een misverstand rond het boek van Michelle Obama. Sommigen van u hadden de indruk gekregen dat ik Michelle in de Zaaier heb willen wegzetten als een minder intelligente vrouw. Maar beste mensen, neemt u alstublieft van mij aan, dat ik dat zeker niet hebben willen doen! Ik denk dat mevrouw Obama een zeer intelligente vrouw is, die een belangrijke plek heeft gehad aan de zijde van haar man. Ik heb haar boek, dat een interessant inkijkje biedt in het leven van die twee iconen van ons tijdperk, met veel belangstelling gelezen. En, hoewel ik zeker niet al hun standpunten kan onderschrijven, denk ik dat de strijd die de Obama’s om hun huidskleur voerden, een strijd is die nog altijd woedt, in de wijde wereld. En hierin hebben zij denk ik veel goeds gedaan.
Intussen kreeg ik van Sinterklaas, die het tijd vond voor weer wat theologie, een heel bijzonder boek van dr. Ewald Mackay cadeau, dat heet: De gedenkbalk van het grote huis. Het is een zeer boeiende totaalvisie op de geschiedenis van deze wereld, in klassiek-gelovig perspectief. Mackay is een eminente geleerde, die doceert op de Driestar-pabo in Gouda. Heel aardig vond ik dat hij bijvoorbeeld als het gaat over schepping en evolutie ook de zijde koos van dr. M.J. Paul en het klassieke verstaan van de schepping. Mackay brengt in zijn hoofdstuk dat hier over handelt ook een theorie over de zeven dagen ter sprake, aan de hand van twee klokken, die allebei een zelfde tijdsperiode overbruggen (zeven dagen van 24 uur) maar waarbij de ene klok veel sneller loopt dan de andere. Wie niet bang is voor af een toe een pittige paragraaf, maar graag weer eens leest waarom hij gelooft wat hij gelooft, kan in dit boek goed terecht.
Tenslotte zijn we dankbaar dat het ook met onze meisjes goed mag gaan. We weten ons bevoorrecht door de warmte waarmee wij telkens worden omring. En deze ervaring doet ons ook vaak denken aan de andere mensen die toetreden tot onze gemeente. Zullen wij samen proberen ook voor hen, en voor iedereen die de stap zet, een vriendelijke en warme en gastvrije gemeente te zijn? En laten wij bidden dat onze God Zijn Zegen laat neerdalen, op al die momenten waarop we samen mogen zijn, waar en wanneer dan ook. Opdat Zijn Koninkrijk onder ons mag worden gebouwd!

Ontvang allemaal een hartelijke groet,
uit de pastorie,
Familie Kreuk